Το ντοκιμαντέρ “Δρόμος Αλλού / The Way Elsewhere“, η πρώτη ταινία της Ειρήνης Βουρλούμη, είναι ένα πορτρέτο της σύγχρονης Αθήνας, ειπωμένο μέσα από την εσωτερική και εξωτερική ζωή τριών βετεράνων οδηγών ταξί, που διασχίζουν την πόλη όχι μόνο για να βιοποριστούν, αλλά και ως σιωπηλοί ονειροπόλοι που κινούνται μέσα σε ένα τοπίο ανθεκτικότητας, μνήμης και προσμονής.

 Ο Κωνσταντίνος, γνωστός στους δρόμους ως “το πούμα”, πλησιάζει στη συνταξιοδότηση, έπειτα από μισό αιώνα πίσω από το τιμόνι, έχοντας επίγνωση της παρακαταθήκης του. Κάθε πρωί, πριν ξυπνήσει η πόλη, ξεκινά τη βάρδιά του με ένα προσωπικό τελετουργικό κάτω από την Ακρόπολη, παρέα με μια κουκουβάγια.

Ο Σάνι, Νιγηριανός-Έλληνας ηθοποιός και οικογενειάρχης, κινείται ανάμεσα στην πίστη, την κόπωση και μια βαθιά επιθυμία να επιστρέψει στην καλλιτεχνική έκφραση.

Ο Γιώργος, γεννημένος περφόρμερ, οδηγεί την ημέρα και τραγουδά ερωτικά λαϊκά τραγούδια σε μικρά κλαμπ τη νύχτα.

Καθώς οι χαρακτήρες ανατρέχουν στις ζωές τους, η ταινία τους δίνει τη δυνατότητα να διαμορφώσουν οι ίδιοι την ιστορία τους, καθώς και την ελπίδα να κρατήσουν ζωντανά τα όνειρά τους.

Με μια ιδιαίτερη, ως επί το πλείστον νυχτερινή κινηματογράφηση, μια εντυπωσιακή μουσική διαδρομή και πρωταγωνιστές που είναι ταυτόχρονα συναρπαστικοί και αφοπλιστικά ευάλωτοι, η ταινία προσφέρει ένα συμπονετικό, αντισυμβατικό πορτρέτο μιας πόλης και των ανθρώπων της. Οικεία και αφοπλιστική, είναι ταυτόχρονα ένα τεκμήριο επιβίωσης και μια ήσυχη επιβεβαίωση της ανθρώπινης ικανότητας να ονειρεύεται, καθώς και ένας ύμνος της σκηνοθέτιδας στην πόλη που αγαπά.

Η ταινία συνδυάζει την παρατήρηση του ντοκιμαντέρ με στιγμές μαγικού ρεαλισμού και στιλιζαρισμένης μουσικής performance, δημιουργώντας μια πολυεπίπεδη κινηματογραφική γλώσσα που αναδύεται οργανικά από τους χαρακτήρες και τον κόσμο τους. Βασικές σκηνές γράφονται και σκηνοθετούνται σε στενή συνεργασία με τους πρωταγωνιστές: τα μουσικά βίντεο του Γιώργου σκηνοθετούνται στο ύφος της ελληνικής λαϊκής ποπ κουλτούρας, ο εσωτερικός κόσμος του Σάνι ξεδιπλώνεται σε σκηνές που προκύπτουν μέσα από δημιουργική επινόηση αλλά και την παρατήρηση, ενώ οι σιωπηλές κοινωνίες του Πούμα με την κουκουβάγια και την ποίηση συνθέτουν ένα μεταφυσικό νήμα. Τα στοιχεία αυτά διαπλέκονται με σκηνές παρατήρησης vérité, δημιουργώντας μια ταινία που δεν είναι ούτε εξ ολοκλήρου μυθοπλασία ούτε ρεπορτάζ, αλλά ένα ντοκιμαντέρ που αποκαλύπτει κάτι πιο διαισθητικό και ποιητικό.

Η κουκουβάγια -αρχαίο αθηναϊκό σύμβολο της σοφίας και της διορατικότητας- επανέρχεται όχι ως μεταφορά, αλλά ως τοτεμική παρουσία που συνδέει τις επιθυμίες των χαρακτήρων με τη βαθύτερη μνήμη της πόλης. Αντί να απεικονίζει τις κρίσεις που έχει βιώσει η Αθήνα, η ταινία εστιάζει στις συνέπειές τους: στις υφές των δρόμων της, στην ευθραυστότητα της καθημερινής ρουτίνας και στην ανθεκτικότητα εκείνων που εξακολουθούν να φαντάζονται ζωές με νόημα και ομορφιά, παρά την αβεβαιότητα.